Αβάντε μαέστρο, έναν καλαματιανό!

Φοβερά και τρομερά πράγματα στην Ονδούρα... (Το κλιπάκι από εδώ. Η συζήτηση συνεχίζεται, εδώ)

Αντίστροφη μέτρηση (αναδημοσίευση)

Δεν νομίζω ότι έχει αποφύγει κανείς να παρακολουθήσει κάποια ταινία δράσης όπου οι «ήρωες» με αγωνία προσπαθούν να εξουδετερώσουν μία βόμβα. «Μην κόψεις το κόκκινο καλώδιο» είναι η ατάκα σήμα κατατεθέν των προσπαθειών των ηρώων να αφοπλίσουν την βόμβα ενόσω τα δευτερόλεπτα λιγοστεύουν, αποσυνδέοντας τα καλώδια με τη σωστή σειρά ώστε να αποφύγουν να ανατινάξουν ολόκληρη την πόλη…

Κάπως έτσι έχει διαμορφωθεί η κατάσταση σήμερα στην Ονδούρα καθώς οι ώρες ως την επιστροφή (;) του Μανουέλ Σελάγια λιγοστεύουν. Από την επιστροφή ή όχι θα κριθούν πολλά, όχι μόνο για την Ονδούρα και την Κεντρική Αμερική αλλά και για την ευρύτερη περιοχή.
Με βάση τα δεδομένα μέχρι στιγμής τέσσερις είναι οι πιθανές εκδοχές:

1. Ο Σελάγια τελικά αποφασίζει να μην επιστρέψει –προφανώς μετά από συμφωνία με το μεγάλο αφεντικό της περιοχής—, να γίνει ένας περιπλανώμενος πρόεδρος μέχρι τη λήξη της θητείας του, το Γενάρη του 2010, και μετά να βρει καταφύγιο σε κάποια άλλη χώρα και να είναι άλλος ένας εξόριστος, πρώην, ανατραπέντας πρόεδρος, όπως ο πρώην πρόέδρος της Αϊτής Ζαν Μπερτράντ Αριστίντ, μετά την «απαγωγή» του, το Φλεβάρη του 2004. Στην περίπτωση αυτή ουδείς θα νοιάζεται για τους «τίτλους» του Σελάγια, αλλά για το λουτρό αίματος που θα ακολουθήσει. Δεκάδες χιλιάδες άνθρωποι, που σχεδόν μία εβδομάδα βρίσκονται στους δρόμους, διακινδυνεύοντας τη ζωή τους και υπερασπιζόμενοι τον νόμιμα εκλεγμένο πρόεδρο και κυρίως την διαδικασία που προσπάθησε να προωθήσει, θα γίνουν βορά των πραξικοπηματιών και κυρίως του Μπίλυ Χόγια και των ταγμάτων θανάτου του… Εκατομμύρια άλλοι, οι φτωχοδιάβολοι που ίσως δεν τόλμησαν μέχρι σήμερα να αντιδράσουν, να στηρίξουν ή να πιστέψουν απλώς θα απογοητευτούν και όλα θα φτάσουν πάλι στο σημείο μηδέν. Αυτά όσον αφορά στην ίδια την Ονδούρα. Εντούτοις, η συνθηκολόγηση αυτή θα σημάνει την νομιμοποίηση των Γκοριλέτι. Συνεπώς ανοίγει η «πόρτα» και για άλλες χώρες καθώς πλέον όλοι οι νόμιμα εκλεγμένοι πρόεδροι της Λατινικής Αμερικής που «ενοχλούν» τίθενται υπό αμφισβήτηση. Ηδη η αντιπολίτευση στη Βενεζουέλα προετοιμάζεται, το σκηνικό στήνεται και στη Νικαράγουα με τις «καταγγελίες» περί νοθείας του αποτελέσματος των δημοτικών εκλογών και στη Βολιβία τα μαχαίρια βγαίνουν για τα καλά αυτομάτως…

2. Ο Σελάγια επιστρέφει και συλλαμβάνεται. Η σύλληψη θα σημάνει ουσιαστικά εμφύλιο πόλεμο στην Ονδούρα. Στην περίπτωση δε που συνοδεύεται από αρχηγούς κρατών και επικεφαλείς Κοινοβουλίων, νομπελίστες κ.ά., όπως έχει ανακοινωθεί μέχρι σήμερα ώστε να σχηματιστεί ένας “κλοιός ασφαλείας”, η σύλληψη αυτή δεν πρόκειται να είναι «εύκολη», ενδεχομένως θα είναι και αιματηρή, ενώ θα σημάνει την εμπλοκή άλλων χωρών και μάλιστα νομίμως. Σύμφωνα με πληροφορίες η Ριγκομπέρτα Μεντσού είναι ήδη στην Ονδούρα ενώ και οι Γκοριλέτι «ετοιμάζουν» όπως δηλώνουν 25.000 κόσμο –προφανώς και ενόπλους—, εκτός του στρατού της αστυνομίας, ώστε οι εισαγγελείς να μπορέσουν να εκτελέσουν το ένταλμα. Είναι χαρακτηριστικό ότι ο Χοσέ Μιγκέλ Ινσούλσα έφτααε την Παρασκευή με αεροσκάφος της πολεμικής αεροπορίας της Βραζιλίας στην στρατιωτική βάση της Τεγκουσιγκάλπα Ερνάν Ακόστα Μεχία όπου τον περίμενε ειδική ομάδα της αστυνομίας και εισαγγελείς με το ένταλμα σύλληψης ανά χείρας για την περίπτωση που γυρνούσε και ο Σελάγια μαζί του…

3. Ο Σελάγια να επιστρέψει και να μην συλληφθεί. Για να γίνει αυτό θα πρέπει να υπάρξει «αιφνιδιασμός». Να επιστρέψει είτε από αέρος –εξαιρετικά δύσκολο— είτε να εισέλθει στη χώρα οδικώς, από κάποια γειτονική χώρα. Αναγκαιότητα για να μην συλληφθεί, η προστασία του από χιλιάδες διαδηλωτές –κάτι που μάλλον πρέπει να θεωρείται δεδομένο— και ενδεχομένως από κάποιες μονάδες του στρατού που θα δηλώσουν πίστη στον νόμιμα εκλεγμένο πρόεδρο. Ίσως, εάν υπάρξει μεγάλη λαϊκή στήριξη, θα υπάρξει η αναγκαία ανταρσία τις τάξεις των Ενόπλων Δυνάμεων. Στην περίπτωση που ο Σελάγια κατορθώσει να μην συλληφθεί τοτε οι ώρες των «πραξικοπηματιών» θα είναι λίγες και μάλλον αυτοί, πλέον, θα ψάχνουν να βρουν πού θα καταφύγουν. Οι συνήθεις προορισμοί: Μαϊάμι και εσχάτως Περού. Η ανατροπή του πραξικοπήματος με αυτόν τον τρόπο θα είναι σημείο καμπής, παρά το γεγονός ότι η κατάσταση στην Ονδούρα θα είναι πολύ δύσκολη εσωτερικά, καθώς θα πρόκειται για νίκη όλων των χωρών που προωτοστάτησαν σε διπλωματικό επίπεδο στην καταδίκη, στην απομόνωση και στην ανατροπή τελικά του πραξικοπήματος. Θα είναι σαφές μήνυμα προς όλες τις κατευθύνσεις ότι το σκοτεινό παρελθόν είναι οριστικά παρελθόν.

4. Οι Γκοριλέτι τελικά να αποφασίσουν την τελευταία στιγμή να εγκαταλείψουν την εξουσία. Δεν πρόκειται να το κάνουν εξ αιτίας των πιέσεων του ΟΑΕ, ούτε του ΟΗΕ, ούτε οποιουδήποτε άλλου, αλλά εάν υπάρξουν ανυπέρβλητες εσωτερικές έριδες και διαφωνίες, ειδικά εάν οι ΗΠΑ τελικά εξαναγκαστούν να κάνουν την κίνηση και προχωρήσουν τελικά σε διακοπή της βοήθειας. Κλειδί σε αυτή την περίπτωση είναι ο στρατός, που ναι μεν δηλώνει «πιστός στα ιδεώδη», όμως καθώς ουδένα από τα στελέχη του προέρχεται από οικονομικές ελίτ αλλά από τη μεγάλα μάζα των φτωχών της Ονδούρας τελικά θα «υπακούσει» σε αυτούς από τους οποίους εξαρτάται η επιβίωσή του: τις ΗΠΑ.

Σε κάθε περίπτωση η κυβέρνηση των ΗΠΑ θα είναι ο μεγάλος χαμένος, όπως είναι σήμερα η διάταξη των δυνάμεων στη σκακιέρα, καθώς εάν φανεί ότι στηρίζει τους πραξικοπηματίες αυτό θα σημάνει πλήρη απομόνωσή της από τη Λατινική Αμερική, χώρο εξαιρετικά ζωτικό για την επιβίωση της χώρας ως μεγάλης δύναμης. Οικονομικά και πολιτικά.
Εκτός εάν υπάρχει ένα ευρύτερο σχέδιο για όλη τη Λατινική Αμερική, ανάλογο με αυτό της δεκαετίας ’60-’70. Φυσικά κανείς δεν μπορεί να απορρίψει αυτό το ενδεχόμενο. Εάν όντως υπάρχει ένα τέτοιο σχέδιο τότε η Ονδούρα είναι απλώς το πρώτο επεισόδιο. Όπως ήταν η Γουατεμάλα το 1954.

Πάντως, όπως δείχνουν οι εξελίξεις η «ροζ παλίρροια της Λατινικής Αμερικής» όπως την αποκαλούν μετά το πρώτο 48ωρο του πραξικοπήματος προχωρά πολύ προσεκτικά με κινήσεις συντονισμένες ακόμη και σε «πολεμικό επίπεδο» γνωρίζοντας καλά τον αντίπαλο που προφανέστατα δεν είναι οι Γκοριλέτι. Εξ ου και οι λιγοστές και σχετικά χαμηλών τόνων παρεμβάσεις του προέδρου της Βενεζουέλας Ούγο Τσάβες, οι πολύ προσεκτικές κινήσεις του πρόεδρου Έβο Μοράλες και του προέδρου της Νικαράγουας Ντανιέλ Ορτέγκα. Αποτελεί προφανώς προϊόν σοβαρού σχεδιασμού και συντονισμού, όλων σχεδόν, το ποιοι και πώς θα συνοδεύσουν τον Σελάγια. Οι κινήσεις του “Μελ” μετά τον Παναμά, όπου παρέστη στην ορκωμοσία του νέου προέδρου Ρικάρδο Μαρτινέλι, δείχνουν να αποτελούν και αυτές μέρος συντονισμένου σχεδίου, καθώς δεν ανακοινώνει πού μεταβαίνει, απλώς κάνει δηλώσεις όταν πλέον έχει φτάσει, όπως έγινε με το Ελ Σαλβαδόρ.

Η αναμέτρηση και η έκβαση της είναι εξαιρετικά κρίσιμη, ειδικά εάν τίθενται σε εφαρμογή ευρύτεροι σχεδιασμοί.

Ανέβηκε στο εξαιρετικό Διαλείψεις & Παρεμβολές. (συντάκτης: mrsbishop)

Philippina Bausch 27/07/1940 - 30/06/2009

Σύμφωνα με τη μαρτυρία του εξαιρετικού Δάφνι Κόκκινου, που δούλευε μαζί της, η μεγάλη καλλιτέχνις ήταν και υπέροχος άνθρωπος. Τα τελευταία χρόνια, η αναζήτηση ενός εισιτηρίου για τις μαγευτικές παραστάσεις του γκρουπ της κατά το καθιερωμένο ετήσιο πέρασμά του από το Théâtre de la Ville, είχε γίνει μάταιος κόπος. Αφήνοντάς μας τολμηρούς εξερευνητές της τέχνης της, φρόντισε η ίδια ώστε η απώλεια να είναι λίγο μικρότερη από το δικό της πελώριο καλλιτεχνικό μέγεθος...

Bravo?

Από μια άποψη, τα πράγματα είναι απλά και αρκετά συνηθισμένα: επιχειρείται μια χουντίτσα στη μακρινή Ονδούρα, επειδή ο πρόεδρος έκανε κόνξες και δεν έπεφτε και εύκολα.
Οι χουνταίοι επικαλούνται βέβαια κάποιον εξωτερικό, κομμουνιστικό ή περίπου, κίνδυνο.

Το πραξικοπηματάκι, έχει καταδικαστεί με διάφορες φράσεις και περιφράσεις από όλα τα κράτη της περιοχής, ορισμένες μεγάλες Δυνάμεις, ευρωπαϊκές κυβερνήσεις κτλ. Στους καταδικάζοντες συγκαταλέγεται και η κυβέρνηση Ομπάμα, σύμφωνα με την απλούστερη ερμηνεία των δηλώσεών της.

Η μόνη όμως ξεκάθαρη κι έμπρακτη καταδίκη είναι αυτή που συνίσταται στο να εξακολουθεί ν'αναγνωρίζεται η κυβέρνηση Σελάγια ως η μοναδική νόμιμη εκπροσώπηση της Ονδούρας.

Περιμένοντας να δούμε πώς θα εξελιχθεί ο αναβρασμός που ήδη επικρατεί στην πολύπαθη χώρα, ας μη βιαστούμε να δώσουμε bravo σε κανέναν (όχι και τόσο) ισχυρό, αλλά να εκφράσουμε τη συμπαράστασή μας στον αγώνα που ξεκινούν οι ονδουριανοί για να υπερασπιστούν τις έστω ισχνές δημοκρατικές ελευθερίες τους...

Αγύρτες

Συμφωνίες έκδοσης Ε.Ε. - Η.Π.Α. Αθήνα, 26.6.2009

ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ


Το Διοικητικό Συμβούλιο του Δ.Σ.Α. διαπιστώνει, ότι οι συμφωνίες Ε.Ε. - Η.Π.Α. για την έκδοση πολιτών και την αμοιβαία δικαστική συνδρομή, έρχονται σε αντίθεση με το νομικό μας πολιτισμό, διότι δεν διασφαλίζουν συνταγματικά κατοχυρωμένες αρχές και δικαιώματα.
Ειδικότερα στις συμφωνίες αυτές δεν ορίζεται ρητώς και σαφώς η απαγόρευση έκδοσης ημεδαπών στις Η.Π.Α., η απαγόρευση έκδοσης όταν στο αιτούν κράτος ισχύει η θανατική ποινή, η απαγόρευση έκδοσης όταν υφίσταται κίνδυνος επιβολής εξευτελιστικής μεταχείρισης και βασανιστηρίων ή όταν στο αιτούν κράτος δεν υπάρχουν εγγυήσεις για δίκαιη δίκη.
Διαπιστώνει, επιπλέον, ότι η εξαιρετικά ασαφής διατύπωση των διατάξεων των συμφωνιών, καθώς και η παράδοση του «υπόπτου» στο αιτούν κράτος χωρίς καμιά διαδικασία, σε περίπτωση που αυτός «συγκατατεθεί», εγκυμονεί σοβαρό κίνδυνο για την επιβολή τελικώς του «δικαίου» του ισχυρού.

ΑΠΟ ΤΟ ΓΡΑΦΕΙΟ ΤΥΠΟΥ (πηγή)

Όποιος έχει χρόνο, αξίζει να ρίξει μια ματιά στα σχετικά πρακτικά της Βουλής (σελ. 3 ώς 50).

Για να λάβει υπόψη του, πού γράφουν κυβέρνηση και αξιωματική αντιπολίτευση την "κοινωνία των πολιτών", ακόμα και τα τμήματά της που ελέγχουν απόλυτα.

Μπόινγκ! Μπόινγκ!

Όχι οτι είναι σπουδαία μπούρδα - μπρος στο ρεπορτάζ για την επίσκεψη Ερντογάν στο Μουσείο της Ακρόπολης (ηλ. έκδοση Έθνους, αρχική έκδοση Βήματος...)
Αφιερωμένο σε όσους πιστεύουν οτι κατά ένα μαγικό τρόπο, το πολιτικό ρεπορτάζ των καθεστωτικών φυλλάδων, είναι διαφορετικής ποιότητας και αξιοπιστίας από αυτό (για προηγούμενα κατορθώματα της Ελευθεροτυπίας, εδώ).

PS: Κλείνει ο Ελεύθερος Τύπος Γιάννας. Κάτι είναι κι αυτό...

Πού είναι το λάθος;

Η είδηση. Στην αρχή πίστεψα οτι είναι πλάκα.

Μετά νόμισα οτι οι τελωνειακοί, ή οι δημοσιογράφοι, έκαναν λάθος στα μηδενικά. Εν τω μεταξύ, η είδηση αναπαράγεται, υποθέτω διασταυρωμένη. Αποκλείοντας λοιπόν το ενδεχόμενο όλο το παγκόσμιο σύστημα ενημέρωσης να είναι μηδενικής αξιοπιστίας, μένουν δύο ακόμη:
-οι τίτλοι είναι πλαστοί (έχει ξαναγίνει)
-οι τίτλοι είναι αυθεντικοί.

Τα δημοσιεύματα αναφέρουν οτι αν πρόκειται για παραχάραξη, η δουλειά είναι απαράμιλλης ποιότητας. Συνεπώς δεν μπορεί παρά να κατασκευάστηκαν για να περάσουν για αληθινοί, με το ενδεχόμενο αυτό να είναι ρεαλιστικό.

Συγκρατώ λοιπόν το εξής: κάποιοι κατείχαν, ή κάποιοι, αν πετύχαινε η δουλειά, θα ήταν βέβαιοι οτι κάποιοι κατέχουν, όλοι μαζί(*), 42,5% του εξωτερικού χρέους της Ελλάδας (στοιχεία από δώ)
ή 11 και κάτι FIAT (στοιχεία από δω -εννοώ, την επιχείρηση) ή περίπου 3 χρόνια, 5 μήνες και 18 μέρες παραγωγής κάθε πολίτη της Λεττονίας. αν δουλεύαν όπως το 2008 (σε αντιπαραβολή, βλ. αυτό).



Πολλαπλασιάστε τώρα τα ποσά αυτά με το αντίστροφο του σαξές ρέιτ των τελωνειακών της Ιταλίας.
Συμπέρασμα;





PS: Κλώθεται κι ένα νήμα επικαιρότητας με τη Β. Κορέα αυτές τις μέρες. Να υπάρχει κάποια σχέση;


(*) Δε θα πίστευαν απαραιτήτως οτι τα κατέχουν οι ίδιοι - θα μπορούσαν πχ κάποιοι να τα δεχτούν ως εγγύηση.


UPDATE 18/6 O Στέφεν Μέγιερχαρντ του Bureau of Public Debt δηλώνει οτι τα χρεώγραφα είναι σαφώς πλαστά. Σύμφωνα με το μπιλιέτο του Μπλούμπεργκ, πρόκειται για "λογικό" και όχι "πραγματολογικό" συμπέρασμα, που προκύπτει από την επίσημη εκτίμηση του γραφείου οτι τα μη παρουσιασθέντα προς εξόφληση, "ώριμα" bearer bonds που εξέδωσε (όλα πριν το 1982 εξάλλου) αναγράφουν συνολική αξία γύρω στα 105 εκ. δολλάρια - ποσό άσχετο με την υπόθεση που συζητάται.
Σημειώνουμε με την ευκαιρία οτι στις 13 Ιούνη η Die Welt είχε αναφέρει οτι οι τίτλοι είναι γνήσιοι. Παράλληλα, έχουν εκφρασθεί διάφορες εκτιμήσεις περί πλαστότητας ενός μέρους των μόνο, αλλά και η υπόθεση περί κρατικής πλαστογραφίας των ΗΠΑ - τακτική που διαπιστωμένα κατά το παρελθόν είχε ακολουθήσει η κυβέρνηση Μουσσολίνι στην Ιταλία (εκδίδοντας, ανάμεσα στα άλλα, διπλές πανομοιότυπες σειρές χαρτονομίσματος), οι φασίστες του Άξονα αλλά και οι Σύμμαχοι κατά το Β'Παγκόσμιο, ίσως και ο Τζόε Κέννεντυ, τον καιρό που ανέλαβε τα οικονομικά των ΗΠΑ στα 1934.

Με τα σχετικά που με το σταγονόμετρο παρέχει ο διεθνής Τύπος, τα αρχικά ερωτήματα του ποστ δυστυχώς αντέχουν και ενισχύονται μέχρις προκλήσεως ιλίγγου...
UPDATE 19/6 Η ύπαρξη μιας ατομικής περιουσίας 8 δις είναι επίσης λόγος να χάσει κανείς την εμπιστοσύνη του για την εκδοχή του κόσμου που παρέχει η διαμεσολάβηση της "δημοσιότητας". Χωρίς να υπάρχει κάποια ένδειξη σύνδεσης με το θέμα του μπιλιέτου, επικολλούμε προς το παρόν εδώ το ειδησάριο, αναμένοντας τα ούτως ή άλλως συγκλονιστικά αναμενόμενα νεώτερα.
UPDATE 22/6 Κάποιοι ισχυρίζονται, από το ΠαρασκευοΣ/Κ, οτι εις πείσμα των διαψεύσεων Μέγιερχαρντ, 1) Οι τίτλοι είναι αυθεντικοί 2) γνωρίζουμε από τον αριθμό σειράς τους οτι τους κατείχε το Ιαπωνικό κράτος, από τις αρχές του '80 3) οι συλληφθέντες (και προσωρινά ελεύθεροι, μετά την καταβολή εγγύησης) είναι υπάλληλοι του ιαπωνικού υπουργείου οικονομικών Αυτό το τελευταίο είναι κάτι που θα μπορούσε να διερευνηθεί. Ένα από τα πολλά παράξενα της ιστορίας αυτής, είναι οτι οι ιαπωνικές αρχές δήλωναν οτι δε γνωρίζουν καν το όνομα των συλληφθέντων κι έτσι δεν μπορούν να επιβεβαιώσουν, ή να διαψεύσουν, οποιαδήποτε πληροφορἰα γι αυτούς...
Το καινούργιο αφήγημα που προτείνεται, είναι λοιπόν ελάχιστα καθησυχαστικότερο του προηγούμενου και εμπλέκει μια υποτιθέμενη απέλπιδα προσπάθεια του ιαπωνικού δημόσιου να απαλλαγεί από το στοκ των αμερικανικών ομολόγων όσο περισσότερο, πριν την κατρακύλα του δολλάριου. Και αυτό έχει τεράστια κενά - είναι όμως σχεδόν ανατριχιαστικό και μόνο το οτι τέτοιες φήμες προβάλλονται ως αληθοφανείς...

UPDATE 24/6 Οι επιβεβαιωμένες πληροφορίες είναι ελλιπείς και αντιφατικές, οι ανεπιβεβαίωτες είναι εκρηκτικές. Στην πρώτη κατηγορία, προστίθονται α) οτι Κέννεντυ μποντς του ενός δις υπάρχουν και εκδόθηκαν προ δεκαετίας (άρα δεν είναι bearer bonds, αλλά και ποιός επιβεβαίωσε οτι οι τίτλοι ανήκουν σε αυτήν την κατηγορία;) β) τα σχετικά με την εθνικότητα των βαλιτσοκουβαλητών: πρόκειται όντως για ιάπωνες, από τις επαρχίες Kanagawa και Fukuoka. Στην δεύτερη κατηγορία, εντάσσεται η φημολογία οτι ο ένας ονομάζεται Tuneo Yamauchi, και είναι γαμπρός του μέχρι πρόσφατα αναπληρωτή διοικητή της Τράπεζας της Ιαπωνίας Toshiro Muto. (Από ρεπορτάζ - σύνοψη των εξελίξεων εδώ.)